အလြမ္းရာသီ

ေဆာင္းရာသီ၀တ္ရံုနဲ႔
ႏွင္းမံွုစက္ေတြၿခံဳၿပီး နင္ေရာက္လာတယ္
အဲဒီေဆာင္းမွာ အလြမ္းေတြကပ္ပါလာတက္မွန္းသိရင္
ငါ မရူးသြပ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္

၀င္လာတုန္းကေျခသံျပင္းသေလာက္
ျပန္ထြက္သြားေတာ့တိတ္ေမွာင္လြန္းတယ္
ေကာင္မေလးရယ္
အဲဒီ(နင္ေရာက္လာတဲ့)ေန႔က
ႏွင္းေတြတအားက်တယ္

အခုေတာ့ ႏွင္းစက္ေတြအစား
ငါ့အလြမ္းေတြသာတဖြဲဖြဲေၾကြ
ေလတစ္ခ်က္အေ၀ွ႕မွာ
ေႀကြလြင့္သြားတဲ့စိတ္အစဥ္ဟာ
ျပန္ဖမ္းဆုပ္ဖို႔မလြယ္ေအာင္ ထိလြယ္ရွလြယ္
အိမ္မက္ေတြထဲ
အခါခါေသခဲ့ရတဲ့ေကာင္
ခင္တြယ္စရာမရွိေအာင္ ဘ၀ကေမွာင္ခဲ့

အဲဒီေနာက္ ငါ့ဘ၀ထဲမွာ
ေဆာင္းအေသေတြ အခါခါပြင့္ခဲ့
နင္ထြက္သြားေတာ့ ပြင့္က်န္ခဲ့တဲ့တံခါးတစ္ခ်ပ္မွာ
ခံစားမွုေတြေအးခဲေျခာက္ကပ္
ငါ့အသက္ဓါတ္ရွင္သန္မွဳက
ဟိုတုန္းကေလာက္အဓိပၸါယ္မျပည့္၀ေတာ့တာကလြဲရင္
ငါ နင့္ကုိခ်စ္ေနတုန္းပဲ

ျပန္မလာေတာ့မွန္း သိေပမဲ့
ႏွင္းေတြ
ေနာက္တစ္ခါမ်ားေ၀ဦးမလားလို႔
ငါေလ
ေဆာင္းေရာက္တိုင္း ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ျဖစ္တုန္းပဲ.......။

ိ႔

အိမ္မက္ေ၀းလြင့္

တစ္ေန႔ျမင္ရနိုး
တစ္ေန႔ျမင္ရနိုး..လက္ခ်ိဳးေရခဲ့
ေန႔ရက္ေတြ
တစ္ရာသီၿပီးတစ္ရာသီသာ အေရခြံလဲသြားၾက
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က တစ္ေန႔တစ္ျခားအိုစာလာခဲ့
အမူအက်င့္ေတြကလဲ ေတေလဆန္လာခဲ့
ေစာင္းပါးရိပ္ေခ် မလိုတမာမွုေတြလဲ
ဥေပကၡာစာရင္းမွာ ဆံကာတင္လိုက္ပါေတာ့
ခင္ဗ်ားတို႔အမုန္းဆံုးလူဟာ
က်ဳပ္ဆိုတာေသခ်ာသြားၿပီလား
ခင္ဗ်ားတို႔သိသလား
သူမက က်ဳပ္ရင္ဘတ္ထဲ
ေနလိုလလို
အၿမဲတမ္း လင္းတယ္ဆုိတာ

ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ
အသဲကြဲလို႔ေသာက္ေသာက္
စိတ္ညစ္လို႔ေသာက္ေသာက္
ကုိယ့္အတၱကိုျပန္ၿမိဳခ်ရတာေလာက္ေတာ့
မသတီစရာမရွိပါဘူး
ေဟာဒီအနူလက္နဲ႔ ႏွိဳက္ရမယ့္
ေရႊခြက္လဲမရွိမွေတာ့
က်ဳပ္လက္ေတြကိုလဲ
အထူးတလည္ေဆးေၾကာမေနေတာ့ပါဘူး
ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာသလို
က်ဳပ္တူးရမယ့္သိုက္လွလွေလးက
ေဟာဒီရင္ဘတ္ကုိ စံုကန္သြားမွေတာ့
ေလာကႀကီးေရ
ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ဳပ္
ခြက္ေစာင္းခုတ္ေနလို႔လဲ
က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ညေနေတြက
အရင္ထက္လွလာဦးမွာမို႔လို႔လား
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ေျပာဘူးသလို
ကုိယ့္အနာကို ျပန္လွ်က္ၿပီးသာ
ၿငိမ္းခ်မ္းလိုက္ၾကပါစို႔ဗ်ာ....................................။

ေလးစားေနမိတဲ့ စကားေလးေတြ

ကြ်န္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ကုိ ေရးမယ္ဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ စဥ္းစားရပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဘာသာေရးသမားလဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဘာသာေရးသမား မဟုတ္ဘူးဆိုတာက ဘာသာေရးနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ မလုပ္ျဖစ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ကလဲ ဘာသာေရးဘေလာ့ မဟုတ္ေလေတာ့ ဘယ္လိုေရးမလဲေပါ့ စဥ္းစားရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ေရးခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀ တုန္းက ၾကားသိခဲ့ရတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားေလးေတြ အေၾကာင္းပါ။ ဘာသာတရား ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မွုနဲ႔ စပ္ဆက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ကိုးတန္းႏွစ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းအိမ္အလည္ လိုက္သြားတုန္းက သူ႔အဖြား ဆီက ၾကားခဲ့ရတာပါ။ သာမန္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ၊ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဆီက အဲစကားၾကားရရင္ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ၿပီးအံ့ၾသမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုကဟာက အဲဒီအဖြားက အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာ၊ၿပီးေတာ့ သူေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ စပ္ဆိုင္ေနလို႔ပါပဲ။

နဲနဲေတာ့ရွင္းျပမွ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒီလိုပါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တြဲဖက္အထက္တန္းေက်ာင္းက ဟင္းငူဆိုတဲ့ မြတ္စလင္ရြာႀကီးေဘးမွာ တည္ထားတာပါ။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ အဲရြာကေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေဘာ္ဒါျဖစ္ေတာ့ သူတို႔အိမ္ေတြဘာေတြ လိုက္လည္တာေပါ့။ အဲလို တစ္ရက္ ေန႔လည္ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အဲဒီရြာက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔လိုက္သြားခဲ့တယ္။ သူတို႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေအာက္က တန္းလ်ားေပၚမွာ သူ႔အဖြားက ထိုင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေတြ သူ႔အဖြားနဲ႔ေျပာရင္းနဲ႔ ဘာသာေရးနဲ႔ဆိုင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေမးမိတာေပါ့။

အဲမွာ အဲဒီအဖြားက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပတယ္။ ဘာသာတရား ယံုၾကည္သက္၀င္မွုနဲ႔ ပက္သက္လုိ႔ေပါ့။ တစ္ခါက ဗုဒၶဘာသာ သီလရွင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ သီလရွင္ႏွစ္ပါး သီတင္းသံုးၾကတယ္။ သူတို႔ေက်ာင္းေဘးမွာက ေစတီတစ္ဆူရွိတယ္။ သီလရွင္ ႏွစ္ပါးစလံုးက မနက္တိုင္းမွာ အဲဒီေစတီေတာ္ေပၚမွာ တံျမက္စည္းလွည္း၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ပန္း၊ေရခ်မ္း၊ ဆီမီးကပ္လွူ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥ အကုန္လုပ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလို ကုသိုလ္ေကာင္းမွု လုပ္တာခ်င္းအတူတူ တစ္ပါးကေတာ့ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပါးကေတာ့ လာဘ္လာဘ သိပ္မရဘူးတဲ့။

အဲေတာ့ လာဘ္လာဘ နည္းတဲ့ သီလရွင္က သူ႔အေဖာ္သီလရွင္ကိုေမးတာေပါ့ နင့္က်ေတာ့ လာဘ္လာဘေပါမ်ားၿပီး ငါ့က်ေတာ့ ဘာလို႔မရတာလဲ။ နင္နဲ႔ငါ ကုသိုလ္ျပဳတာခ်င္းတူတာေတာင္ ဘာလို႔ နင့္မွာသာ လာဘ္လာဘေပါမ်ားေနၿပီး ငါ့မွာက် မရရတာလဲ လို႔ေမးတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားတဲ့ ဆရာေလးက ျပန္ေျဖတယ္။ "ငါက ဘုရားရွင္ကို ဆည္းကပ္တာ၊ ဘုရားရွင္ကို ၾကည္ညိဳလို႔ ယံုၾကည္သက္၀င္လို႔ ကိုးကြယ္တာ၊ဆည္းကပ္တာ ။ လာဘ္လာဘကို ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး ရရပါလို၏ ဆိုၿပီး ဆည္းကပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ နင္ကေတာ့ လာဘ္လာဘ အတြက္သာ ဆည္းကပ္တာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္သက္၀င္မွု မရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ နင့္မွာ လုပ္သေလာက္မရတာလို႔ " ရွင္းျပတယ္တဲ့။

အဲဒီ အဖြားကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေလးစားမိသြားပါတယ္။ အဲဒီ အဖြားကလဲ အဲဒီတရားကို ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ တရားေခြမွာ နာခဲ့ရတာလို႔ဆိုပါတယ္။ သူကေျပာတယ္၊ ဒီဘုန္းႀကီးေျပာတာ မွန္တယ္ ငါ့ေျမးရဲ႕ အစၥလာမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခရစၥယာန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဗုဒၶဘာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာ၊ ကိုယ္ကုိးကြယ္တဲ့ ဘုရားကုိ အမွန္တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယံုၾကည္သက္၀င္ဘို႔လိုတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပပါတယ္။

အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းကေဟာတာပဲလို႔ အစြဲမထားပဲ ၊ အမွန္တရားကို လက္ခံနိုင္တာကိုေလးစားမိတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ဆယ္တန္းႏွစ္မွာပါ။ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ ေက်ာင္းမွာညအိပ္ၿပီးစာက်က္ၾကတယ္။ ည ( ၈) နာရီေလာက္ၾကေတာ့ စာက်က္ရတာ ပ်င္းလာတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္မယ္ ဆိုၿပီး အဲဒီ ဟင္းငူရြာထဲကို သြားၾကတယ္။ အဲမွာ ထိုင္ျဖစ္တာက ကြ်န္ေတာ္တို႔မိဘေတြ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဆရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အၿငိမ္းစားဆရာႀကီး ဦးခင္ေမာင္သိန္းရဲ႕ ဆိုင္ေပါ့။ စကားေျပာသိပ္ေကာင္းတယ္၊ သူလဲ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ပဲ။

သူငယ္ငယ္က အလယ္တန္းေက်ာင္းကုိ ၾကက္မွ်ား ဆိုတဲ့ရြာမွာဖြင့္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ သြားတက္ရတဲ့အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ တစ္ရက္မွာ မုိးေတြက ရြာထားေတာ့ သူတို႔ေက်ာင္းသြားတဲ့လမ္းမွာ ဗြက္အိုင္ႀကီးျဖစ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ကိုႀကီးတယ္။ ေရွာင္ကြင္းသြားလို႔လဲ မရဘူး။ ဘယ္သူမွလဲ အဲဒီဗြက္အိုင္ကုိ မျပဳျပင္ႀကဘူး။ အဲဒီမွာ အဲဒီဆရာႀကီးက အဲတုန္းကေတာ့ ေမာင္ခင္ေမာင္သိန္းေပါ့ဗ်ာ၊ သူက ဗြက္အိုက္ႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး စဥ္းစားတယ္။ အင္း...ဒီဗြက္အိုက္ႀကီးကို ဘယ္သူမွလဲ လာျပင္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ရြာနဲ႔မွလဲ မနီးေတာ့ သီးသီးသန္႕သန္႕ လာျပင္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီနားေရာက္ရင္ ႏြားလွည္းေတြဆိုလဲ နစ္လို႔ ႏြားေတြဆို တအားရုန္းေနရတယ္။ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြဆိုလဲ သြားရလာရ ကသီလင္တျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ျပႆနာသိပ္မရွိေပမဲ့၊ ေက်ာင္းသူေတြက်ေတာ့ အိေျႏၵလဲ ပ်က္တယ္။ လူလဲ ဆင္းရဲ၊တိရစၦာန္လဲ ဆင္းရဲနဲ႔။ ငါတို႔သြားတဲ့လမ္း ငါတို႔မွ မျပင္ရင္ ဘယ္သူမွ ျပင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး သူ႔လိုပဲ အေ၀းရြာကေန ေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းေတြကို စည္းရံုးတယ္။ ဒီဗြက္အိုင္ႀကီးကို ၀ိုင္းၿပီး ေျမဖို႔ဘို႔။

အဲလို စည္းရံုးတဲ့ အခါမွာ ဘယ္လိုေျပာၿပီး စည္းရံုးလဲဆိုေတာ့....

"သူငယ္ခ်င္းတို႔ လာၾကကြာ၊ ငါတို႔ေတြ ဒီဗြက္အိုင္ႀကီးကုိ တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ၀ိုင္းဖို႔လိုက္ၾကေအာင္။ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ျဖစ္လာမယ့္ အေလာင္းေတာ္ သုေမဓါရေသ့က ဒီပကၤရာ ျမတ္စြားဘုရား ေျခေတာ္ရင္းမွာ သူ႔ခႏၶာကုိယ္ကုိ ၀ပ္စင္းၿပီး တံတားခင္းလို႔ ဘုရားဆုကိုပန္ခဲ့တာ။ ငါတို႔ေတြက လက္ကေလးနဲ႔သယ္ၿပီး ေျမကို ဖို႔လုိက္ရံုနဲ႔ပဲ ငါတို႔ေတြ ကုသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ရမလဲ"

ဆိုၿပီးေျပာဆိုစည္းရံုးခဲ့တယ္တဲ့။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ဒါ သူက အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္ေနာ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို ေကာင္းမွုကုသိုလ္လုပ္ဘို႔ စည္းရံုးတာ ဘယ္ေလာက္ေလးစားဘို႔ေကာင္းသလဲ။

ေနာက္တစ္ခု၊ တစ္ရက္မွာ သူေက်ာင္းသြားေတာ့ လမ္းမွာ ၊ႏြားလွည္းတစ္စီး သူနဲ႔ယွဥ္လ်က္သြားေနတယ္။ အဲဒီမွာ ႏြားလွည္းေမာင္းတဲ့သူက ေရွ႕ကသူ႔ႏြား ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို မျမင္ရဘူးေလ။ ေမာင္ခင္ေမာင္သိန္းကေတာ့ ျမင္ရတာေပါ့။ ႏြားရဲ႕ နဖားႀကိဳးက အေပၚကိုတက္ၿပီး ႏြားရဲ႕မ်က္လံုးအိမ္ထဲကို ေရာက္ေနတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ႏြားႀကီးက လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္းမွာ မ်က္လံုးကို ႀကိဳးနဲ႔ပြတ္မိေတာ့ မ်က္လံုးကစပ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာေပါ့။ တိရစၦာန္ဆိုေတာ့လဲ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးပဲ ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရရွာတယ္။ ေမာင္ခင္ေမာင္သိန္းက ၾကည့္ၿပီးစဥ္းစားတယ္။ ဒီႏြားႀကီး သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ ၊ သူဘယ္ေလာက္နာလိုက္ရွာမလဲေပါ့၊ ႏြားဆိုေတာ့လဲ ဘာမွ မေျပာတက္ေတာ့ သူ႔ခမ်ာ သခင္ကမျမင္လို႔ ျပင္မေပးမခ်င္း ေ၀ဒနာကိုခံစားေနရရွာမွာပဲဆိုၿပီး၊ ႏြားႀကီးကုိ ႀကည့္ၿပီး သနားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ႏြားလွည္းကိုတားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏြားလွည္းေမာင္းလာတဲ့ ဦးေလးႀကီးကို ၊အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာၿပၿပီး ႏြားႀကီးရဲ႕ နဖားႀကိဳးကို ျပင္ေပးလိုက္တယ္တဲ့။

ႏြားလွည္းပိုင္ရွင္ႀကီးကလဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေတြသာလို႔ ၊သူကလဲ ႏြားႀကီးရဲ႕ ဒုကၡကို ကယ္တင္လိုက္နိုင္တဲ့အတြက္ သူ႔မွာ အရမ္းကို ၾကည္နူးမိတယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၾကတာက မြတ္စလင္ေတြဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တယ္။ သနားၾကင္နာမွုကင္းတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားခဲ့ၾကတာကုိး။ အဲဒီ ဆရာႀကီးက ေျပာတယ္ ၊ ငါ့တပည့္တို႔ ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာဘာသာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာရမယ္၊မေကာင္းတာလုပ္ရင္ မေကာင္းတာရမယ္။ စိတ္ထားျမတ္ဘို႔ လိုပါတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ကုိေလးစားဘို႔ ေကာင္းပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ကုိလဲ အခြင့္အခါႀကံဳတုန္းမွာ ပညာကို ယူတက္ဘို႔လိုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ဥပမာေလးေပးၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။
"မိုးကေတာ့ ပင္လယ္ထဲေရာ ၊ ေျမႀကီးေပၚေရာ သစ္ပင္ေတြေပၚေရာ အားလံုးကုိ ညီတူညီမွ် ရြာခ်တာပါ။ အဲဒီမိုးစက္ေတြ ပင္လယ္ထဲကိုက်ေတာ့ ပင္လယ္ႀကမ္းျပင္မွာ ရွိတဲ့ ကမာေကာင္ေလးေတြက ေပ်ာ္ၿပီးေတာ့ အဖံုးကို ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္လုပ္ၿပီး ကၾကတာေပါ့။ အဲဒီလိုကတဲ့ အခါမွာ သဲမွံုေတြက သူတို႔မ်က္လံုးထဲ ၀င္ၿပီး က်ိတ္မိတဲ့အတြက္ မ်က္လံုးစပ္ၿပီး က်လာတဲ့ ၊ ကမာေကာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ကေန တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပုလဲေလးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ စံပယ္ရံု ႏွင္းဆီရံု ေတြေပၚကို က်ေတာ့ လွပေမႊးႀကိဳင္တဲ့ ပန္းကေလးေတြ ပြင့္လာၾကတယ္။ မစင္ပံုေတြေပၚကုိ က်ေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အနံ႔အသက္ေတြ ပတ္၀န္းက်င္ကို ပ်ံ႕လြင့္ထြက္လာၾကတယ္။ ဆရာေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလံုးကုိ တန္းတူသင္ေပးတာပဲ။ ခံယူတဲ့ ေက်ာင္းသားအေပၚမူတည္ၿပီး ရလဒ္ကြာျခားသြားတယ္ "ဆိုၿပီး ဥပမာေပးၿပီး ေျပာျပတယ္။

အခြင့္အလမ္းကို ရယူတက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကုိလဲ စကားပံုေလး တစ္ခုနဲ႔ေျပာျပေသးတယ္ ...
" ကံေကာင္းျခင္းမ်ားသည္ ေတာအထပ္ထပ္၊ ေတာင္အစြယ္စြယ္၊ ပင္လယ္ျပင္ေတြကုိ ျဖတ္ၿပီး သင့္ဆီသို႔ အေရာက္လာေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္... သင့္အေနျဖင့္ တံခါးထဖြင့္ေပးဘို႔ေတာ့ လိုပါသည္" ...တဲ့။
ကံဆိုတာ လူကတစ္၀က္လုပ္ေပးရတယ္ကြ၊ ကံက လိုက္ခ်င္ဦးေတာ့ လူက ပ်င္းေနရင္ ဘာမွျဖစ္မလာဘူး၊မင္းကိုယ္တိုင္ကမွ တံခါးထဖြင့္မေပးရင္ အဲဒီ ကံေကာင္းျခင္းေတြလဲ မင္းဆီကုိ ၀င္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး..တဲ့။

ငယ္ဘ၀မွာ ၾကားနာခဲ့ရတဲ့ ဆံုးမစကားေတြ ကေတာ့အမ်ားႀကီးပါ။ ဆရာသမားေတြ ၊ လူႀကီးသူမေတြ ေျပာဆိုဆံုးမတာေတြ။ အဲဒီအထဲကမွ အဲဒီ ဆရာႀကီးဦးခင္ေမာင္သိန္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အဖြားတို႔ေျပာတဲ့ စကားေလးေတြကိုလဲ ခုထိ မွတ္မိေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ဘာသာျခားျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အမွန္တရားေတြကို ယံုၾကည္လက္ခံၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဒီေန႔ထိ မွတ္မွတ္ရရလဲျဖစ္ ေလးလဲေလးစားေနမိတာပါ။

သူတုိ႔က အစၥလာမ္ ဘာသာကေန မေျပာင္းဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဘာသာက ေျပာတာလို႔ အစြဲမထားပဲ ဒါဟာအမွန္တရားတစ္ခုပဲ ဆိုတာကို လက္ခံထားေပးနိုင္ၾကတယ္။ ခုထိအမွတ္ရေနတယ္၊ ျပန္ေတြးမိတုိင္း နားထဲမွာ အတိုင္းသားၾကားေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြေရာ အမွန္တရားတစ္ခုကို အလြယ္တကူ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း၊ ဘာအစြဲမွ မထားပဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ လက္ခံေပးနိုင္ၾကရဲ႕လား စဥ္းစားမိဘို႔ေတာ့ လိုမယ္ထင္တယ္။

ေ၀းလြင့္ခဲ့ေသာ ႏွင္းတစ္စက္

ေျခရာတစ္စံုရဲ႕
ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္မွုမွာ
အတိတ္ကို ခပ္ပါးပါးျဖတ္နင္းသြားတဲ့
သူစိမ္းတရံဆန္မွုေတြၾကား
ႏွင္းမေျခာက္ေသးတဲ့ေျမပြပြမွာ
သူမနာမည္ကို အထပ္ထပ္ေရးၾကည့္ဘူးခဲ့
နင္နဲ႔ငါေ၀းခဲ့တာ
ငါးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ...မိသဇင္

ဒီ႔အရင္က
မၾကာခဏသတိရမိပါတယ္
နင္နဲ႔ငါ ဒီေလာက္ထိမေ၀းခင္က
ခုလို ျပာမွိုင္းေနတဲ့ႏွင္းမွံဳေတြၾကား
နင့္နာမည္ကို ခပ္ဖြဖြေလးရြတ္ၾကည့္ၿပီး
ပီတိေတြ တစ္ေပြ ႔တစ္ပိုက္နဲ႔
ေဟာဒီလူမိုက္ကေလးရဲ ႔ ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြဟာ
ႏွင္းေတြနဲ႔ မွံုေ၀လွပခဲ့ဘူးရဲ ႔
ခပ္နက္နက္ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ကလြဲလို႔
ေထြေထြထူးထူး မရခဲ့ဘူးေပမဲ့
ငါ့ရင္ထဲ ခုထိသိမ္းထား
သတိရတိုင္းလဲ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္

လွလိုက္တာကြယ္
ႏွင္းေတြေတာင္ ေ၀လာသလိုပဲ
ရူးသြပ္မွုဆိုတာလဲ ယံုၾကည္ခ်င္းတစ္မ်ိဳးလို႔
ဒီေန႔ထိ လက္ခံထားတဲ့ ငါ
တစ္ပါတ္ျပန္လာမယ့္ ကံၾကမၼာမွာ
ျပန္ဆံုခြင့္ဆိုတာမ်ားပါခဲ့ရင္
ဟန္မေဆာင္နိုင္ေအာင္လိုခ်င္မိပါရဲ ႔
အလြမ္းေတြႏွစ္ၾကာလာသေရြ ႔
ဖိသိပ္ခံရတဲ့ ေျမႀကီးလို
သတိရျခင္းေတြ ပိုမိုခိုင္မာလာ
ေမ့မရဘူး မိသဇင္ရယ္
ႏွင္းမွံုေတြ သယ္လာတက္တဲ့
အတိတ္ရန႔ံေတြၾကားမွာ
ငါနင့္ကို သတိရေနမိတယ္
ေဆာင္းဦးမွာ ေဖြးေဖြးလွုပ္လွုပ္
ပြင့္ဖူးလာတက္တဲ့ေဂၚသဇင္ေတြ
နင္သာ ပန္မယ္ဆိုရင္
ငါ့ရင္တြင္းရာသီမွာ
ႏွင္းေတြေလ.............................
အခုေတာင္ေ၀လို႔ရတယ္............။

အို...မိခင္

ဘ၀အတြက္တဲ့ လမ္းတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တုန္းက မိခင္ရင္ခြင္ထဲ ေနာက္ဆံုးအိပ္စက္ခဲ့။ တားလို႔မရ မယ္မွန္းသိသိနဲ႔ ပဲ မိခင္ဟာ သားကုိခ်စ္တဲ့ေဇာနဲ႔ မသြားပါနဲ႔ လားသားရယ္လို႔ တားခဲ့ရွာတယ္။ အဲလိုနဲ႔ သားဟာ မိခင္ရင္ခြင္နဲ႔ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းလို႔၊ ပညာစံုေတာ့ ခဏျပန္လာတယ္။ မိခင္ဟာ သားကို ၀မ္းသာအယ္လဲ ႀကိဳဆိုခဲ့ရွာတယ္။ သားကို ရင္ခြင္မွာ ေပြ႔ဖက္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ၿပံဳးေနခဲ့တဲ့မိခင္၊ ၀မ္းသာမွုေတြမဆံုးခင္မွာ သားဟာ ေနာက္တစ္ခါ ခြဲသြားခဲ့ျပန္တယ္။ တာ၀န္ထမ္းရဦးမယ္ အေမတဲ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ သားဟာ ဟိုအရင္တစ္ခါထက္ ပိုေ၀းတဲ့တစ္ေနရာ ထြက္ခြါသြားခဲ့ျပန္တယ္။ စာမလာ သတင္းမၾကား၊ သားဘယ္လိုေနရွာ မလဲ၊ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနရွာသလဲ လူကေလးရယ္နဲ႔ မိခင္မွာ ပူရျပန္တယ္။ ေဟာေနာက္တစ္ခါ သားျပန္လာျပန္ၿပီ။ အေမ့သားေလး၊ လူကေလးရယ္ ေနနိုင္လိုက္တာကြယ္လို႔ သားကုိဖက္ဖက္ၿပီး မိခင္ဟာ ငုိရျပန္တယ္။ သားေလး ဆိုင္သာဆိုင္ မပိုင္ေတာ့တဲ့ အေမ့သားေလးရယ္၊ စားစားသားရယ္ အေမနဲ႔ ေ၀းတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သားေလး ေကာင္းေကာင္းမွ စားရရဲ ႔လား၊ ေကာင္းေကာင္းမွ အိပ္ရရဲ ႔လားနဲ႔ သားကို မ်ိဳးစံုခ်က္ေကြ်းရင္း ပင္ပန္းရေကာင္းမွန္း မသိရွာတဲ့ မိခင္။

ေဟာ..လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ခါ၊ ဒီတစ္ခါ သြားရမွာျဖင့္ အရင့္အရင္ထက္ေ၀းတဲ့ ေနရာ၊ ေရျခားေျမျခား သားသြားရဦးမယ္တဲ့။ သားေရ အေမ့သားေလး ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ငါ့သားေလးကုိ ျပန္လည္ေႏြးေထြးခြင့္ ရပ့ါမလဲ သားရယ္။ မိခင္ဟာ ငိုရျပန္ၿပီေလ။

ခုဆိုရင္ အေမနဲ႔ သား သတင္းစကားလဲ ပါးဘို႔မလြယ္၊ စာတစ္တန္ေပတစ္ဖြဲ႔လဲ ေရးဖို႔မလြယ္။ နိစၥဓူ၀ အလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ေနရင္းကပဲ မိခင္ဟာ လြမ္းဆြတ္ေနရွာမယ္။ ဟိုေရွ ႔ လာလမ္းဆီက သားမ်ားလာေလမလားလို႔ ၊ ေယာင္ယမ္းတမ္းတ မိေနရွာမယ္။သား၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္စားေဟာင္းေလးေတြကို ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ၿပီး မိခင္ဟာ အလြမ္းေျဖေနရွာမယ္။ သားကလြဲလို႔ ဘာမွပါလာဘို႔လဲ မေမွ်ာ္လင့္ရွာတဲ့ မိခင္။

တစ္ေနရာကေနမ်ား သားျပန္လာၿပီဆိုမွျဖင့္ သားရယ္၊ အသားေတြညိဳသြားလိုက္တာ ၀လာလိုက္တာနဲ႔ တကယ္ေတာ့ သားကဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ ေျပာင္းမသြားပါဘူးေလ။ မိခင္စိတ္ကသာ ျဖစ္ေနရွာတာေပါ့။ သားကုိ ရင္ခြင္မွာအပ္၊ ေက်ာျပင္ေလးကိုသပ္ၿပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနရရင္ တစ္ဘ၀စာ ျပည့္စံုၿပီလို႔ ထင္ရွာတဲ့ မိခင္မ်က္၀န္းမွာ အခုေနခါ အလြမ္းမိုးေတြ ညိဳ ႔ေနရွာမယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ေယာက္တည္း သားနဲ႔စကားေတြ ေျပာေနရွာမယ္။ သားအသက္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး အေမ့ေပါင္ကုိ ေခါင္းခုအိပ္လိုက္တဲ့အခါ လူမမည္ကေလး ျပန္ျဖစ္သြားသတဲ့ေလ။ ခုေနခါ မိခင္ရဲ ႔ လက္ေတြဟာ သားကုိ ေပြ ႔ဖက္ထားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ တစ္ခုခု လိုေနရွာမယ္။

ခုေနခါ လစ္ဟာေနေသာ မိခင္ရင္ခြင္မွာ ဘယ္သူခို၀င္ေလမလဲ။ နူးညံ့ေႏြးေထြးေသာ လက္ေတြမွာ ဘယ္သူပါးအပ္ေလမလဲ။ ခ်ိဳေအးေသာ မိခင္ရဲ ႔ေတးသံတို႔ ဘယ္သူနားဆင္ေလမလဲ...။ မိခင္ မ်က္၀န္းတို႔ မ်က္ရည္တို႔နဲ႔ ရႊန္းစိုေသာအခါ ဘယ္သူ ႏွစ္သိမ့္ေလမလဲ..။ သားကုိလြမ္းစိတ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ေသာညမ်ား ဘယ္ခါလြန္ေျမာက္ရွာေလမလဲ။ အို.... မိခင္။

(ျမန္မာျပည္မွာ လြမ္းေနရွာမယ့္ အေမ့ကို ျမင္ေယာင္မိရင္း သတိရ လြမ္းဆြတ္မိလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ အေမ့ရဲ ႔ ေမတၱာကို ေပၚလြင္ေအာင္ မေဖာ္က်ဴးနိုင္တာကိုျဖင့္ နားလည္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။)

ေမာင္ေႏြသစ္
...........................................................................................................................................................................

ရင့္က်က္လာတဲ့ အရွံုး

ေဟာဒီရင္ဘတ္ထဲ
သိမ္းထားခဲ့ရတဲ့ ခံစားမွုတစ္ခ်ိဳ႕
ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေနပါၿပီ
၀ိုင္တစ္ခြက္ဆိုရင္ေတာ့ တန္ဖိုးႀကီးသြားမွာေပါ့
အခုထိေတာ့ ေတးမွတ္သိမ္းထားရတုန္း
လူသိရွင္ၾကားေတာ့ ထုတ္မျပခ်င္ေတာ့ဘူး
စိတ္နဲ႕ အံမ၀င္တဲ့အခါ
အပုိပစၥည္းျဖစ္ေနမယ္ေလ
ဒီအတိုင္းထားတာလွပါတယ္တဲ့
က်ဳပ္ကေတာ့ ျပန္ျပန္သၿပီး
ခုထိ လြမ္းလို႕ ေကာင္းတုန္း

ဘာေတြလဲလို႔ေမးစရာရွိမယ္
ငယ္ဘ၀
လေရာင္ေဖြးေဖြး
ၾကယ္ေတြကုိေငးၿပီး အံု႕ဆိုင္းေနတဲ့ႏွင္းျမဴေတြၾကား
ျမက္ခင္းျပင္မွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္
လေရာင္ကုိေငး သီခ်င္းေလးေတြဆိုရင္း
ယံုၾကည္ခ်က္ကို ျငင္းခံုခြင့္
စိတ္ေဆာင္ရာ စီးေမ်ာနိုင္တဲ့
လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ လြတ္လပ္မွု
ဘ၀ဆိုတာ ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ဖန္ၾကားမွာ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုက္သလဲ
လူငယ္စိတ္မွာ အရာရာဟာလွလို႔

ကဲ...ခင္ဗ်ားလဲ မလြမ္းမိဘူးလား
အနည္းဆံုးေတာ့
လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က
ေဟးလား၀ါးလား ညေနခင္းေလးေတြကုိ
ျပန္လည္ေငးေမာေနမိမယ္
လမ္းေဘးအုတ္ခံုက
စံုစီနဖာ စကား၀ိုင္းေလးေတြဆီပဲျဖစ္ျဖစ္
ျပန္သြားခ်င္ေနမိမယ္
"ေဟး....ေကာင္ႀကီး" လို႔
ႏွုတ္မဆက္ရတာလဲ ၾကာၿပီ
စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္
မရယ္ေမာရတာလဲၾကာၿပီ

တစ္ခုလိုခ်င္ တစ္ခုေပးရတယ္တဲ့
ေအာင္ျမင္မွု ဆုိတာေတြအတြက္
ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြကို ခ်ခ်ေကြ်း
သက္ျပင္းေတြပဲ အသံရွည္ရွည္လာတယ္
ဒီလိုနဲ႔
ရယ္သံေတြ အေသဆန္လာ
စိတ္ေတြက ေညာင္းညာလို႔
ရင့္က်က္လာၿပီဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ထူးကို
အင္တင္တင္နဲ႔ ရဦးမယ္
အေလ်ာ္အစားဆန္တဲ့ ဘ၀ထဲ
ျပန္လြမ္းေနမိတဲ့ အရွံုးေတြနဲ႔
ရင့္က်က္လာတာလား
ရင္...ၾကပ္ လာတာလား
အခုထိ စဥ္းစားေနရတုန္း....................။

ဖတ္ရတာေတာ့ နည္းနည္း ေထာင့္ေနမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ေတြကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္မိလို႔ပါ။ လိုအပ္တာမ်ားရွိရင္လဲ မွာၾကား....အဲ မွားလို႔ အႀကံျပဳေပးၾကပါ။ အားလံုးကို ေလးစားခ်စ္ခင္လ်က္....

ေမာင္ေႏြသစ္
.........................................................................................................................................................................

ဒါမွ ငါအစစ္

စာၾကည့္မယ္ဟ လို႔ အားခဲ
စားပြဲမွာ ထိုင္တုန္းရွိေသး
၀ရုန္းသုန္းကား
တိုး၀င္လာတဲ့ အေတြးေတြ
အစီအရီ ခ်ၾကည့္တယ္
အရည္မရ အဖတ္မရက နည္းနည္း
တို႔တိဇိဇြပ္က မျဖစ္စေလာက္
ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္က တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ေလ
မေရမရာေလးက ပါခ်င္ခါ
ဘာမွကို မေသခ်ာဘူး
ဂစ္တာတီးရင္ေကာင္းမလား
သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္ဦးမွပဲ
ကဗ်ာလဲ ေရးလို႔မရ
စိတ္ညစ္လာတာနဲ႔
ေဆးလိပ္ေသာက္ေတာ့ မီးျခစ္ကမေတာက္
ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး ထေတာ့
ခံုေစာင္းနဲ႔ ခါးကတိုက္
ေဒါသျဖစ္ၿပီး ဆဲေတာ့
လွ်ာကိုက္မိတယ္
ကဲ...ဘယ္လိုနတ္ဆိုးကမ်ား
ငါ့ကုိ ႀကိမ္ဆဲေနသလဲ
တစ္ခ်ိန္လံုးလြဲေနတာ...ဒါမွငါအစစ္။

ေမာင္ေႏြသစ္
..........................................................................................................................................................................